Zaprawdę powiadam wam: Nie przeminie to pokolenie, aż się to wszystko stanie. Niebo i ziemia przeminą, ale moje słowa nie przeminą.
(z Ewangelii dnia, czytaj całość – Marek 13,24-32)

W obliczu spraw ostatecznych wszystko to, co tylko chwilowe nabiera zupełnie nowego wymiaru. Jeśli to co chwilowe zajmuje całą uwagę i pochłania całą życiową siłę przynosi jedynie rozczarowanie, gorycz, frustrację i poczucie niespełnienia mimo pomyślnie ukończonych zadań i osiągniętych wcześniej wyznaczonych celów. Doświadczenie zawodu i rozczarowania tym, co wyglądało na sukces otwiera nowe przestrzenie i pozwala zobaczyć lub dopiero rozpocząć poszukiwanie tego, co „nie przemija”.

… odpowiedział im: "Królestwo Boże nie przyjdzie dostrzegalnie; i nie powiedzą: «Oto tu jest» albo: «tam». Oto bowiem królestwo Boże jest pośród was".
(z Ewangelii dnia, czytaj całość – Łukasz 17,20-25)

Królestwo Boże jest rzeczywistością wewnętrzną, zatem tam gdzie są „ludzie Królestwa” tam też jest obecne Królestwo. To oni są przestrzenią Królestwa, a więc takiej świadomości, która łączy w sobie to, co chwilowe, przemijające i to co wieczne i niezmienne. Królestwo jest również kategorią odnoszącą się nie do jakiejś idealnej przyszłości, której by nie było już teraz, ale owa idealna rzeczywistość jest już w pełni obecna, chociaż nie w pełni przeżywana i nie przez wszystkich doświadczana.

Jezus zaś rzekł: "Czy nie dziesięciu zostało oczyszczonych? Gdzie jest dziewięciu?
(z Ewangelii dnia, czytaj całość – Łukasz 17,11-19)

Osoba pogodzona z prawdą o sobie, o stanie jej ducha i kondycji fizycznej jest wewnętrznie przygotowana na przyjęcie daru, widocznym owocem takiej postawy jest wdzięczność spontanicznie wyrażana. Brak wewnętrznej zgody, poczucie bycia ofiarą niesprawiedliwości ze strony ludzi lub Boga, zamyka na pełnię daru. Co prawda na jakiś czas oczyszczenie jest widoczne, ale bez zmiany wewnętrznej postawy, świadomości nieunikniony jest powrót do stanu poprzedniego, uzdrowienie nie jest trwałe, jedynie czasowe.

Tak mówcie i wy, gdy uczynicie wszystko, co wam polecono: «Słudzy nieużyteczni jesteśmy; wykonaliśmy to, co powinniśmy wykonać»".
(z Ewangelii dnia, czytaj całość – Łukasz 17,7-10)

Właściwe działanie jest odpowiedzią na potrzebę chwili, rzadko rodzi się jako zaplanowana strategia dla osiągnięcia upragnionych celów. Gdy działanie zostanie zredukowane do postaci środka (sposobu) do osiągnięcia jakiegoś celu w przyszłości, wtedy traci swoją moc, staje się ciężarem, lub walką z przeciwnościami. Wszystko co staje na drodze do osiągnięcia celu (ludzie, sytuacje, osobiste ograniczenia) przybiera postać przeciwnika, wroga z którym trzeba walczyć i którego trzeba pokonać. Stąd już tylko krok do przemocy wobec wszystkiego co staje na drodze, do eliminowania wszelkich przeszkód czy to na zewnątrz (ludzie, okoliczności) czy to wewnątrz (osobiste ograniczenia), ceną takiej postawy jest zadawanie cierpienia lub uśmiercanie. Sługa odnosi swoje działanie do Kogoś/Czegoś więcej niż on sam i podejmuje działanie adekwatne do danej chwili i odczytanej wewnętrznie powinności. Wtedy każde działanie nawet bardzo trywialne jest piękne samo w sobie i niesie nową jakość jeśli przestaje być jedynie środkiem do osiągnięcia zrodzonych w wyobraźni przyszłych rezultatów.

Jeśli brat twój zawini, upomnij go; jeśli żałuje, przebacz mu. I jeśliby siedem razy na dzień zawinił przeciw tobie i siedem razy zwróciłby się do ciebie, mówiąc: «Żałuję tego», przebacz mu.
(z Ewangelii dnia, czytaj całość – Łukasz 17,1-6)

Przebaczenie jest fundamentem duchowego wzrostu. Miarą gotowości do wejścia na drogę życia duchowego jest nieustanna gotowość do przebaczenia. Jest ono nie tyle czynnością wielokrotnie powtarzaną, która za każdym razem potrzebuje rozważenia, zastanowienia i podjęcia decyzji na tak lub na nie. Siedem razy oznacza zawsze, w każdej chwili stąd przebaczenie jest bardziej postawą serca, wnętrza wobec wszystkiego co się wydarza, nie tylko za sprawą działania osobistego czy innych ludzi, ale również jako kształt każdej chwili, która przychodzi w sposób sobie właściwy. Gdy rodzi się wewnętrzny bunt lub sprzeciw, bo chwila przyszła w trudnej do przyjęcia formie, całkowicie zaskoczyła lub przyniosła cierpienie, wtedy przebaczenie staje się zgodą na to wszystko, co przyniosła.

Zaprawdę powiadam wam: Ta uboga wdowa wrzuciła najwięcej ze wszystkich, którzy kładli do skarbony. Wszyscy bowiem wrzucali z tego, co im zbywało; ona zaś ze swego niedostatku wrzuciła wszystko, co miała, całe swe utrzymanie.
(z Ewangelii dnia, czytaj całość – Marek 12,38-44)

Bogactwo, obfitość, zamożność to zdolność do dawania i dzielenia się. To również wewnętrzne przekonanie o tym, że mam wszystko i wiele więcej niż potrzebuję. Ten rodzaj bogactwa nie mierzy się ilością posiadanych zasobów, nie da się go zmierzyć, ani wyrazić cyframi. Towarzyszy mu wolność dawania i dzielenia się, ale nie taka, która karmi „ego” i pozwala mu się cieszyć „dobrymi uczynkami”, ale taka, która cieszy się wolnością i głębokim zaufaniem, że ten, który jest samym bogactwem i wszystko do Niego należy zaopatrzy we wszystko, co potrzebne we właściwy sposób i we właściwej ilości.

Bardzo dobrze, Nauczycielu, słusznieś powiedział, bo Jeden jest i nie ma innego prócz Niego. Miłować Go całym sercem, całym umysłem i całą mocą i miłować bliźniego jak siebie samego daleko więcej znaczy niż wszystkie całopalenia i ofiary".
(z Ewangelii dnia, czytaj całość – Marek 12,28b-34)

Miłość jest stanem, sposobem bycia, regułą życia, określa najgłębszą istotę tego, kim jest ten, który kocha. Odnosi się do tego, co właśnie jest, a nie do tego, co być powinno, lub do tego co być może będzie, stąd słowo przykazanie, które padło w pytaniu uczonego w Piśmie sprawia wiele trudności. Samo słowo „miłość” jest całkowicie nieadekwatne do opisu tajemnicy esencji życia, którą stanowi. Doświadczenie „miłości” dotyka całego człowieka, ciała, serca, umysłu, ducha, woli i wszystkich władz, którymi człowiek dysponuje. Takie doświadczenie wejścia w głęboką relację z tym wszystkim, co istnieje, czego Bóg jest źródłem i istotą sprawia, że znikają wszelkie podziały, na to co kocham a czego nie, kogo kocham, a kogo nie. Rodzi się przestrzeń, która mieści w sobie wszystko, co jest, bez żadnego wyjątku.