Gdy Jezus ujrzał wielki tłum, zlitował się nad nimi, byli bowiem jak owce niemające pasterza. I zaczął ich nauczać o wielu sprawach. 
(z Ewangelii dnia, czytaj całość – Mateusz 4,34-44)

Czym innym jest przekazywanie wiedzy jako zapisanej mądrości pokoleń, naukowców, filozofów, pisarzy religijnych, które przekładają się na zasady obyczajowe i kulturowe, społeczne, a zatem wiedzy, której się samemu nauczyło, a czym innym nauczanie mądrości, która wypełnia umysł i serce, która jest aktualna zawsze i dla każdego pokolenia i ludu i języka. Nie stoją one ze sobą w sprzeczności, ale potrzebują „innego ucha”, by je usłyszeć. Ucho, które pozwala przyswajać treści z różnych dziedzin życia mamy dobrze wytrenowane, ale o „uchu serca”, o duchowej wrażliwości możemy nawet nie wiedzieć, że istnieje. Często dopiero wtedy, gdy usłyszymy nauczanie, które zrodziło się na poziomie serca, przekaz duchowy, który „ucho codzienne” ignoruje, budzi się w nas iskra, jakiś płomyk zwiastujący coś nowego. Oto coś, czego nie muszę rozumieć, a co odczuwam jako ważne, wielkie i piękne. Można tego słuchać bez końca, a chociaż nie rozwiązuje to dylematów dnia codziennego, to w jakiś niezwykły sposób pozwala popatrzeć na nie zupełnie inaczej, z dystansem, bez lęku; rodzi się pokój tam, gdzie wcześniej było napięcie, rodzi się zgoda tam, gdzie było tyle buntu. Ten duchowy przekaz sprawia, że serce promienieje, umysł się poddaje, a wola staje się uległa, gotowa i chętna. Każde takie doświadczenie zmienia człowieka słuchającego, jego „ucho serca” budzi się i staje się coraz wrażliwsze i zdolne usłyszeć w słowach, często znanych na pamięć, zaskakująco nowe treści, które są objawieniem, przebłyskiem Prawdy Odwiecznej.

I obchodził Jezus całą Galileę nauczając w tamtejszych synagogach, głosząc Ewangelię o królestwie i lecząc wszelkie choroby i wszelkie słabości wśród ludu.
(z Ewangelii dnia, czytaj całość – Mateusz 4, 12-17. 23-25)

Znaki, które pokazują, że coś ważnego się dzieje, przyciągają uwagę, domagają się jakiejś reakcji i nawet jeśli będzie to reakcja negatywna, to jednak, coś ważnego już się stało. Odzyskanie zdrowia, a może lepiej powrót do harmonii, bo uzdrowienie dotyka wszystkich obszarów ludzkiej kondycji, jest wielkim zaproszeniem do refleksji i decyzji. Kiedy już jest rzeczą oczywistą, żą uzdrowienie, nowa harmonia, nie jest wynikiem osobistych wysiłków, a być może ta nowa harmonia jest doświadczana po raz pierwszy, wtedy otwiera się szansa na odkrycie źródła dobra i miłości, nad którym człowiek nie posiada żadnej kontroli i nie może manipulować, ale musi się mu poddać. To bardzo ważny element tego, co Jezus głosił jako „królestwo Boże”, jako nowy sposób przeżywania swojego życia, jako nową świadomość, która widzi w coraz większej perspektywie i potrafi włączać do niej kolejne elementy, które jeszcze wczoraj wydawały się zupełnie nie pasujące. Nowa wolność, która rodzi się poprzez uzdrowienie nie tyle z dolegliwości fizycznych, ale głównie ze wszelkiego rodzaju zniewoleń, z których największym jest zniewolenie własnym sposobem myślenia i widzenia świata. Tak budzi się nowa świadomość, która nie boi się porzucić stare i ryzykować nowe, która widzi więcej, głębiej i jaśniej, a przez to może stawiać kroki, które dla innych są nie do pomyślenia.  

Rzekł do niego Natanael: «Czy może być co dobrego z Nazaretu?» Odpowiedział mu Filip: «Chodź i zobacz». 
(z Ewangelii dnia, czytaj całość – Jan 1,43-51)

Uprzedzenie zamyka oczy, stereotypy wyłączają myślenie, utarte opinie powtarzane bezmyślnie niszczą relacje, budują mury. Tymczasem to właśnie na tych zdradliwych fundamentach zbudowano tak wiele. Zaufanie opiniom, uprzedzeniom, stereotypom przekłada się na brak zaufania do konkretnych, spotkanych ludzi. To przedziwne, że łatwiej o zaufanie własnym myślom niż bezpośredniemu doświadczeniu. Poprzez praktykę duchową (modlitwę), która nie opiera się na myślach i wyobraźni wchodzimy w bezpośrednie doświadczenie spotkania, wtedy obecność bez komentarza na jej temat w myślach, otwiera przestrzeń budowania zupełnie innej relacji. Doświadczenie takiego spotkania, bezpośredniego doświadczenia (chodź i zobacz) potrafi zmienić wszystko, najpierw pozbawia zaufania do całego arsenału opinii gromadzonych latami, a potem daje odwagę przeżywania życia jako smakowania chwili obecnej, w której wszystko, co nie jest (odeszło w przeszłość) przestaje być punktem odniesienia. To właśnie wtedy rodzi się przekonanie, że nigdy nie spotykamy drugiego człowieka dwa razy, bo ten sam człowiek od wczoraj się zmienił i my się zmieniliśmy, zatem nasze dzisiejsze spotkanie jest pierwsze i niepowtarzalne. 

A Jezus, wejrzawszy na niego, powiedział: «Ty jesteś Szymon, syn Jana; ty będziesz nazywał się Kefas» – to znaczy: Piotr.
(z Ewangelii dnia, czytaj całość – Jan 1,35-42)

Głębokie wejrzenie, dzięki któremu poznaje się istotę, a nie powierzchowność sprawia, że wszystko staje się jasne i oczywiste. Takie spojrzenie jest przejawem nowej wrażliwości, wydaje się czasem, że to niezwykła zdolność, zarezerwowana dla nielicznych ludzi. Cała niezwykłość takiego postrzegania sprowadza się do tego, że jesteśmy uczeni od najmłodszych lat oceniania powierzchownego, rozumowego, z pomocą krytycznego umysłu, a zatem osoby, które oparły się takiemu widzeniu świata, albo oduczyły się go, wydają się nieprzeciętne, z pogranicza cudu. Droga duchowa, która pozwala ożywić pierwotne i naturalne postrzeganie rzeczy, widzenie tego, co jest, takim jakie jest bez potrzeby analizy, oceny czyli poprzez zupełnie nowe spojrzenie (nowe oczy) staje się drogą wiodącą do innego życia. Nie jest to już życie piękną iluzją, ale głęboką prawdą zawartą nie w myślach, ale w tym, co istnieje, w rzeczywistości. Takie nowe spojrzenie pozwala zobaczyć nie tylko to, co już aktualnie działa, ale również cały ukryty potencjał, o nieskończonych możliwościach. Rzecz oczywista, że urzeczywistnienie tego potencjału do długa droga, ale ona już trwa, już się dzieje i wypełni cały czas naszej ziemskiej drogi, sprawiając, że każdy nowy dzień przynosi nowe bogactwo, niespodzianki, kolejne lekcje, kolejne głębokie wejrzenia, z których rodzi się bliskość i pokój. 

W Nim było życie, a życie było światłością ludzi, a światłość w ciemności świeci i ciemność jej nie ogarnęła. 
(z Ewangelii dnia, czytaj całość – Jan 1,1-18)

Życie i światłość to dwa sposoby opisu tej samej rzeczywistości, a obie alegorie wskazują na niepoznawalną rozumowo istotę tejże rzeczywistości. Ciemność jest brakiem światła, śmierć jest barkiem życia. Jednak zarówno życie jak i światło mają wymiar nieskończony, czasem przyjmują pewne formy, a czasem pozostają poza formą. Jedno i drugie jest dawaniem, udzielaniem się — promieniowaniem, kiedy odkrywamy źródło życia i światła w sobie bierzemy świadomie udział w tym nieustannym udzielaniu się, dawaniu. Nie polega to na osobistym wysiłku, ale na usuwaniu przeszkód, które mogą ograniczać, przygasić ten strumień miłości.

Podczas gdy Prawo zostało dane za pośrednictwem Mojżesza, łaska i prawda przyszły przez Jezusa Chrystusa. 
(z Ewangelii dnia, czytaj całość – Jan 1,1-18)

Proces wzrostu prowadzi przez wiele etapów, są one naturalne i konieczne, zintegrowanie poprzedniego etapu jest przygotowaniem do wejścia w następny. Nie ma tu wymiany (odrzucenia jednego by zrobić miejsce drugiemu), ale asymilacja, włączenie, zintegrowanie. To, co się zmienia to „punkt ciężkości”, to punkt odniesienia. Poznanie prawa i umiejętność korzystania z niego poprzedza przyjęcie łaski, która prawo przekracza i pozwala odkrywać prawdę, która zamieszkuje wnętrze człowieka. Przepisy prawa „zapisane w kamieniu” zastąpione są prawem miłości zapisanym w duszy, w sercu, a tutaj nie ma sztywnych zapisów, ale jest wolność, która staje się fundamentem życia w miłości. Znakiem takiego życia jest całkowita akceptacja rzeczywistości (tego, co jest) jako łaski chwili obecnej. Taka postawa pozwala przyjmować każdą chwilę (całe życie) jako dar i przestrzeń nieskończonych możliwości. Tak rodzi się nowa świadomość (prawda), która buduje nie na prawie i zasadach, nie na mądrości konwencjonalnej przekazywanej z pokolenia na pokolenie jako zasady dobrego życia, ale buduje na łasce, która jest zawsze żywa, zawsze aktywna, zawsze dostępna, zawsze twórcza, nieprzewidywalna i niedościgniona. Prawda i łaska wypełniają prawo i niepomiernie je przekraczają, zatem ci, którzy pozostają jedynie na poziomie prawa (choćby i najświętszego) sami zatrzymują się w rozwoju, a w praktyce najczęściej hamują i przeszkadzają również innym. Stąd tak często osoby, które pragną być posłuszne łasce (Chrystusowi), porzucają prawo i to niestety często razem z instytucjami, które strzegą prawa i stawiają granice łasce.

 A wszyscy, którzy o tym słyszeli, brali to sobie do serca i pytali: «Kimże będzie to dziecię?» Bo istotnie ręka Pańska była z nim.
(z Ewangelii dnia, czytaj całość – Łukasz 1,57-66)

Tajemnica współudziału w bogactwie samego Boga, który objawia swoje piękno, moc i obecność w każdej osobie i to w jedyny i niepowtarzalny sposób, ukazuje się jako promień światła i nadziei, jako oczekiwanie i spełnienie. Istnieje takie szczególne napięcie pomiędzy tym co „już” i „jeszcze nie”, a większość życia człowieka dokonuje się w tym twórczym zaproszeniu do stawania się. Droga duchowa opiera się o te konkretne kroki, w których staję się tym, kim jestem, przybywa wtedy sposobów wyrażania bogactwa ludzkiego wnętrza, pojawiają się kolejne sytuacje, w których promieniuje światło miłości ukryte w ludzkim sercu. 

… Maryja rzekła: Wielbi dusza moja Pana i raduje się duch mój w Bogu, Zbawicielu moim.
(z Ewangelii dnia, czytaj całość – Łukasz 1,46-56)

Radość i uwielbienie to jedyna odpowiedź serca na tak wielkie obdarowanie, kiedy darem nie jest coś, ale ktoś. Czas prezentów, czas mnożenia przedmiotów, opakowań, oświetleń, ozdób, potraw to jednocześnie czas mnożenie przeszkód na drodze do głębszego spotkania, do odkrycia Daru żywego i wiecznego. Taki dar jest osobą, która odbija światło Wcielenia, światło zrodzone ze spotkania tego co ludzkie z tym co boskie, tego, co chwilowe z tym, co wieczne i nieskończone. Takie światło jest w każdej osobie, chociaż czasem trudno je dostrzec, bo może je przykrywać wiele nieprzebaczonych wydarzeń z przeszłości, niepojednanych relacji, bólu, który się zamknął i płacze i nie ma odwagi powstać i otworzyć oczy. A może jednak się uda, a może warto spróbować, a może właśnie teraz a nie w przyszłym roku, a może … 

Błogosławiona jest, która uwierzyła, że spełnią się słowa powiedziane Jej od Pana.
(z Ewangelii dnia, czytaj całość – Łukasz 1,39-45)

Zaufać wewnętrznemu głosowi, obietnicy, zaproszeniu, wezwaniu. Bardzo często taka obietnica przekracza ludzkie oczekiwania, wyobrażenia, możliwości i sięga przestrzeni niedostępnych, a zaufanie takim intuicjom okazuje się trudne. Właśnie w obliczu takich trudności bezcenny staje się głos świadectwa, ktoś, kto rozpozna tę tajemnicę, kto ma wrażliwość i otwartość, by dostrzec to, co kryje się w głębi serca drugiego człowieka. Taka wrażliwość i umiejetność rozpoznania jest udziałem ludzi, którzy w sobie samych rozpoznają owo tajemnicze działanie twórczej miłości. Porozumienie serc w obliczu tajemnicy ukrytej przed światem przynosi ogromną radość, wymyka się jednak wszelkim konwenansom i przenosi w nowy wymiar komunii. Odkrywanie i pielęgnowanie tej komunii staje się drogą wewnętrznej przemiany, zmienia obraz siebie i świata, oraz swojego miejsca w świecie. Obserwator staje się uczestnikiem, staje się częścią tajemnicy rodzenia się nowej rzeczywistości. 

Rodowód Jezusa Chrystusa, syna Dawida, syna Abrahama.
(z Ewangelii dnia, czytaj całość – Mateusz 1,1-17)

Ciągłość pokoleń, ciągłość życia pokazuje wyraźnie, że nikt nie jest oderwanym elementem, ale ważnym ogniwem „Wielkiej Całości”. W tę całość wpisane jest to, co szlachetne i piękne, ale również to, co słabe i wstydliwe i jedno i drugie służy całości, nie zrywa jej i nie niszczy. W tę całość wchodzi i całkowicie się z nią jednoczy Ten, który na zawsze pozostanie znakiem Odwiecznej Miłości, od której wszystko się zaczyna i ku której zmierza. W ten sam sposób każda osoba, która się rodzi od początku ma udział w nieskończonej miłości wyrażonej na tysiące sposobów, a przynależność do konkretnej kultury, rodziny, narodu, społeczności niczego nie zmienia, bo sięgając do źródeł odnajdujemy wspólny początek. Proces duchowej przemiany wychodzi właśnie od tej konkretnej rodziny, społeczności, narodu, religii i wzrastając obejmuje coraz szersze kręgi, przekraczając podziały, bariery lęki i nieufność. Owocem tej przemiany świadomości i działania Ducha jest faktyczne zjednoczenie na tym najgłębszym poziomie, Paweł używał na określenie tej rzeczywistości zwrotu „Chrystus staje się wszystkim we wszystkich”.